آوارگان دارفور در سودان: زمستان سخت و کمبود کمک
خانوادههای آواره از دارفور در اطراف ام درمان، بدون کمک بشردوستانه و با نزدیک شدن زمستان با کمبود پناهگاه، لباس گرم و پتو روبهرو هستند. سازمانهای بینالمللی هشدار میدهند کمبود بودجه دسترسی میلیونها نفر را به کمک محدود کرده است.

گالری تصویری
۴ تصویربه گزارش تبریز فوری به نقل از الجزیره، جنگ در سودان که از آوریل ۲۰۲۳ میان نیروهای مسلح سودان (SAF) و نیروهای واکنش سریع (RSF) درگرفت، به یکی از بدترین بحرانهای بشردوستانه جهان تبدیل شده است. ایالت خرطوم که در آغاز جنگ یکی از کانونهای اصلی درگیری بود، اکنون نسبتاً باثباتتر است، اما همچنان شمار زیادی از افرادی را در خود جای داده که بهویژه از جنوب و غرب سودان گریختهاند. میلیونها نفر در مناطقی مانند دارفور با خشونتهای هولناک روبهرو شده یا در معرض آن قرار دارند و به دیگر بخشهای سودان یا کشورهای همسایه گریختهاند که در شرایط بسیار دشوار زندگی میکنند.
به گزارش الجزیره، فاطمه محمد هارون که از دارفور غربی آواره شده، اکنون در ساختمانی گلی و فرسوده در الغدیر، شمال ام درمان، در ایالت خرطوم زندگی میکند و از زمان آوارگی هیچ کمک بشردوستانهای دریافت نکرده است. او میگوید پسرش یک سال پیش ناپدید شده و همسر او پس از زایمان درگذشته است؛ اکنون او سرپرست چهار نوهاش است. بدون درآمد، تنها حسن نیت همسایگان مانع گرسنگی آنها میشود. با نزدیک شدن زمستان، پناهگاه مناسب، لباس گرم و پتو برای کودکان به اولویت تبدیل شده است.
وضعیت خانوادههای آواره در الغدیر
فاطمه محمد هارون، که تصور میکند حدود ۶۰ سال دارد، میگوید: «من نمیتوانم کار کنم یا درآمد داشته باشم، بنابراین به همسایگانی وابستهایم که گاهی به ما غذا میدهند. اما حتی همسایگان ما گاهی چیزی برای خوردن ندارند. وقتی آنها غذا ندارند، نوههایم و من با شکم گرسنه میخوابیم.»
او ادامه میدهد: «هیچ وسیلهای برای مقابله با سرما نداریم، حتی پتویی برای گرم شدن نداریم. روی زمین و تنها با آسمان بالای سرمان میخوابیم. سرما شدید است و کودکان آسیب میبینند. از دولت و سازمانهای بشردوستانه میخواهیم غذا، پتو، روپوش و دیگر نیازهای اولیه را برای مقابله با سرما و محافظت از کودکانمان فراهم کنند.»
در ام درمان دما در زمستان میتواند بهطور چشمگیری کاهش یابد و شبها الغدیر به دلیل نزدیکی به مناطق کوهستانی بهویژه سرد است. خانوادههای آوارهای که در پناهگاههای موقت در اینجا زندگی میکنند، به دلیل نداشتن پتو، لباس زمستانی و امکانات گرمایشی بهویژه آسیبپذیر هستند.
زمستان و کمبود کمک
بر اساس دادههای ماتریس ردیابی آوارگی (DTM) سازمان بینالمللی مهاجرت (IOM)، تا ۳۰ ژوئیه ایالت خرطوم ۴۱۴,۲۵۲ آواره داخلی را در خود جای داده بود. زمستان انتظار میرود شرایط خانوادههایی را که در پناهگاههای موقت یا ساختمانهای نیمهکاره بدون پتو و لباس گرم کافی زندگی میکنند، بدتر کند.
سودان بیش از ۸.۵ میلیون آواره داخلی دارد و IOM و کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان (UNHCR) هشدار میدهند میلیونها نفر هنوز بدون سقف هستند و به دلیل کمبود بودجه ممکن است دسترسی به پناهگاههای اضطراری را از دست بدهند. حدود ۱۵.۴ میلیون نفر در سودان به پناهگاه اضطراری و کالاهای اولیه خانگی نیاز دارند. این نهادها میگویند کمبود بودجه باعث شده سازمانهای بشردوستانه تنها بتوانند به ۱۰ درصد نیازمندان کمک کنند و میلیونها نفر بدون پشتیبان بمانند.
کمبود بودجه و محدودیتهای کمکرسانی
درگیریها، ناامنی عمومی، حملات پهپادی به زیرساختهای غیرنظامی و اردوگاهها و دیگر چالشهای لجستیکی همگی مانع تحویل کمک میشوند. کمتر از نیمی از بودجه طرح پاسخ بشردوستانه سودان برای سال ۲۰۲۶ که برای کمک به ۲۰.۴ میلیون نفر نیازمند به ۲.۹ میلیارد دلار نیاز دارد، دریافت شده است و این موضوع سازمانهای بشردوستانه را مجبور کرده برخی خدمات را کاهش دهند.
تلاشهای دولت منطقهای دارفور و داستان دیگر خانوادهها
عبدالعزیز سلیمان اوری، مدیر فرهنگ و اطلاعرسانی دولت منطقهای دارفور، گفت این دولت وضعیت آوارگان در ایالتهای میزبان از جمله خرطوم را پایش میکند و کمکرسانی بشردوستانه را هماهنگ میکند. دولت منطقهای برنامهای زمستانی تهیه کرده که شامل پتو، لباس و غذا برای پاسخ به بحران پیشرو است، اما اوری پذیرفت منابع موجود تاکنون ناکافی است.
او به الجزیره گفت: «از آغاز جنگ در ۱۵ آوریل، استاندار مینی آرکو میناوی کاروانهای بشردوستانه را از پورت سودان به الفاشر فرستاده است که از مدانی، کوستی و الابیض عبور کردهاند. ما همچنین با سازمانهای بینالمللی و نهادهای سازمان ملل در تماس هستیم تا وضعیت آوارگان در ایالتهای مختلف را پایش کنیم. برنامه زمستانی ما شامل پتو، لباس، غذا و نیازهای کودکان است. اما منابع ما برای پاسخ به نیازهای تعداد زیاد آوارگان کافی نیست. از شرکای بشردوستانه میخواهیم حمایت بیشتری فراهم کنند.»
اوری افزود: «فقط یک پاسخ جمعی — با مشارکت دولت منطقهای، ایالتهای میزبان، مقامات محلی و سازمانهای غیردولتی — میتواند بهدرستی به این بحران پاسخ دهد. مسئولیت آوارگان بین دولت منطقهای، ایالتهای میزبان، جوامع محلی و سازمانهای بشردوستانه تقسیم شده است. ما تلاشها را هماهنگ میکنیم، کمکرسانی را جستوجو میکنیم و با مقامات محلی وضعیت آنها را پایش میکنیم. بخشی از مسئولیت را ما میپذیریم، اما برای کاهش رنج آنها به همکاری بیشتر نیاز داریم.»
خیره مطر حسن، ساکن دارفور، در آغاز جنگ از رنک، رابک و خرطوم گذشت و در سال ۲۰۲۳ در اردوگاه الغدیر ساکن شد. او هنگامی که همسرش برای کار در منطقهای استخراج طلا در چاد رفته بود، از او جدا شد و از آن زمان خبری از او ندارد. او بهتنهایی از هفت فرزندش نگهداری میکند و در خانهای فرسوده از آجر و خشت که بخشهای آسیبدیده آن با پارچه و ورق پلاستیک پوشانده شده زندگی میکند.
حسن میگوید از دولت یا سازمانهای غیردولتی هیچ کمکی دریافت نکرده و برای امرار معاش فرزندانش برای خانوادههای منطقه لباس میشوید و اتو میکند و درآمدی بسیار محدود به دست میآورد. درآمد او نامنظم است و اگر مشتری نداشته باشد، خانوادهاش گرسنه میماند. او به دلیل نداشتن پتو یا پناهگاه کافی از تأثیر کاهش دمای زمستان بر فرزندانش نگران است. این وضعیت در تضاد با زندگی پیشین آنهاست که پدرش کشاورز بود و خانواده غذای کافی داشت.
حسن میگوید: «ما فقط اینجا هستیم و سعی میکنیم بگذرانیم. شرایط ما بسیار دشوار است؛ واقعاً در حال تلاش هستیم. ما از منطقهای آمدهایم که فقیر نبودیم. زمین داشتیم، آن را کشت میکردیم و از آنچه تولید میشد زندگی میکردیم. اما جنگ ما را به اینجا آورد. لطفاً به ما نگاه کنید و شرایط ما را در نظر بگیرید. ما واقعاً رنج میبریم.»
منبع: www.aljazeera.com

نفوذ سایبری احتمالی به مرکز ملی اطلاعات جنایی آمریکا بررسی میشود










